चेतनाको चिराग

जब कविता बोल्छ
खुल्छ ढोका चेतनाको
कविता बोलेपछि
बत्ति बल्छ अन्धकारमा
कबिता बोलेपछि
अध्यारोको आडमा
सताउनेहरू मानिसलाई
झस्किन्छन् कवितादेखि

निषेध गरिएका छन् कविताहरू
कविता बोलिइसकेपछि
सुनिइसकेपछि कविता
हल्लिन्छन् पहाड ठान्ने अहंकारहरू
धुलिकण गरिदिन्छ
कविताले अहंकारहरूलाई

यात्रामा तगारो हुने
जल मार्गमा सहारा बनेर
पार लगाइ दिने
डुंगा हो कविता
सहारा हो कविता

संगीतको सुमधुर
धुन हो कविता
मनलाई उमंग उपहार दिने
हृदयलाई झरंकृत गर्ने
उल्लासको गीत हो कविता

विरह व्यथा पीडाको घाउमा
मल्हम र ओखती हो कविता
त्रास, निराश अनि विरक्तीमा
आशा र उत्साहको पुकार हो कविता
एक्लिदा सहारा दिने
मीत हो कविता

कविता विद्रोही भएर जागेपछि
कविताले विद्रोह हाकेपछि
विद्रोहले आकाश छोएको छ
बोल्न नसक्ने नि बोल्न थाल्छन्
सुन्न नसक्ने नि सुन्न थाल्छन्
निरिहहरू साहसी र
निर्धाहरू बहादुर भएका छन्

बत्ती, बारूद, विद्रोह र बहादुरी
संगीत, सहास र सहारा
आड र ओखती
चेतनाको चिराग
मल्हम र मसाल
बोक्ने कविता लेखिइ रहुन्